Kiedy Jason zmarł, mój świat nie rozpadł się ot tak; rozpadł się kawałek po kawałku. Ale najbardziej dotknął mnie nie ból po jego stracie. To okrucieństwo, które nastąpiło później.
Spodziewałam się, że będę przeżywać żałobę razem z rodziną. Zamiast tego musiałam bronić dzieci i naszego domu przed tą, która powinna była nas wspierać: ich matką.
Byliśmy rodziną, nawet jeśli ona by się do tego nie przyznała.
Z Jasonem byliśmy małżeństwem zaledwie dwa lata, ale to, co razem zbudowaliśmy, było trwałe jak całe życie. Nie tylko mnie kochał, ale też bez wahania wybrał moje dzieci, Avę i Noaha.
Był przy niej, od bajek na dobranoc po naleśniki na śniadanie, od odbierania jej ze szkoły po naprawę roweru. Nigdy nie próbował zastąpić jej ojca. Po prostu stał się jej domem. Nasze początki nie były tradycyjne, ale były prawdziwe.
Jej matka, Eleanor, widziała to inaczej.
Nigdy nie powiedziała mi tego prosto w twarz, przynajmniej nie na początku, ale w każdym jej lodowatym spojrzeniu wyczuwałam potępienie. Kiedyś słyszałam ją rozmawiającą przez telefon na korytarzu.
„Zabrała je. To nawet nie są jej rzeczy”.
Jej słowa przeszyły mnie jak lód. Stałam tam z talerzami w dłoni, zamarznięta, ze złamanym sercem.
Kiedy powiedziałam Jasonowi, nie przeprosił. Przytulił mnie mocno i powiedział spokojnie i z przekonaniem:
„Ty i dzieci jesteście moją rodziną. To już koniec”.
Wkrótce potem jeszcze bardziej się od siebie oddaliliśmy. Wyraźnie powiedział Eleanor: zaakceptuj to albo trzymaj się z daleka. Wolała milczeć.
Telefon, którego nikt nie chce
Kiedy zadzwonił do mnie Mercy General, wiedziałam, co się dzieje, zanim jeszcze lekarz skończył.
„Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy… Przepraszam”.
Wypadek samochodowy natychmiast kosztował go życie.
Następne dni były jak mgła kwiatów, czarnych sukienek i tyle smutku, że czułam się, jakbym tonęła.
Na pogrzebie Eleanor siedziała sztywna i nieprzenikniona w ławce naprzeciwko mnie. Po nabożeństwie podeszła do mnie z wyrazem twarzy, który ani na chwilę nie złagodniał.
„To twoja wina” – wyszeptała szorstko. „Gdyby nie biegł do ciebie, wciąż by żył”.
Nie odpowiedziałam. Moje serce było już puste. Nie było miejsca na jej gorycz.
Wtedy zrobiła coś nie do pomyślenia.
Dwa dni po pogrzebie zabrałam dzieci, żeby ją czymś zająć: cichy piknik w parku, tylko we troje.
zobacz więcej na następnej stronie
